We reden van Kibale Forest weer terug naar Kampala. Nog helemaal in de ban van de chimpansee-trekking die we als ervaring meenemen. Vanuit de Toyotabus, links en rechts kijkend naar het straatbeeld, kom je ogen te kort. Er is zoveel te zien. De hectiek, het straatleven. Maar ook de natuur, de kleuren en overal kinderen.

Zo naar buiten kijkend en al die indrukken opslurpend kwam de volgende gedachte in me op: Dit moet iedereen in het onderwijs toch ervaren!

Hoe kun je nu invulling geven aan wereldburgerschap in je onderwijs als je de vele gezichten van de wereld niet kent? Als je wereldse blik toch wordt beperkt door westerse kaders en gewoonten. Dat methode- werkboekjes je enige houvast zijn. Nee, zelfs je uitgangspunt. Wat ga je kinderen dan leren?

Wereldburgerschap en internationaal bewustzijn gaan over verbondenheid met de wereldgemeenschap. Met andere culturen. Intercultureel begrip. In een wereld waar ook jouw aandeel van belang is. Hoe mooi, maar ook logisch, is het dan dat je als onderwijsmens zelf aan den lijve ondervindt hoe ‘een totaal andere wereld’ is? Hoe verrijkend is dat wel niet voor je visie op wereldburgerschap-onderwijs!

Deze gedachte liet me niet meer los en het idee popte op: Waarom organiseren we niet een studiereis naar Uganda! En hoe meer ik erover sprak met mijn omgeving hoe enthousiaster ik werd. En ik niet alleen! Het zou ook vrij eenvoudig te realiseren zijn: Mijn naasten werken ofwel in het toerisme in Uganda, of hebben een breed netwerk binnen tal van Ugandese onderwijsinstanties en communities. Het is een kwestie van ‘alles bij elkaar brengen’.

En zo bouwde het idee zich uit tot een waar concept. Nieuwe contacten en relaties haakten aan met elk hun eigen expertise. De studiereis naar Uganda, met een veelzijdig programma en als hoofddoel onderwijsmensen verrijken in hun visie op wereldburgerschap werd realiteit.